Ściany Uløi niedawno przestały być całkiem dziewicze – za sprawą ekipy Klubu Wysokogórskiego Warszawa, która wytyczyła pierwsze ścianowe drogi na wyspie. Padły: centralny filar Uløytinden („The Starless Spur” M6+, Chmieliński-Klimczak-Paszczak), pn ściana Skjelettinden („The Three Max”, M5+, Kulesza-Wolski) i grań Skjelettinden (III, Szycman-Warzywoda). Pierwszy lodospad został przebyty przez Pawła Karczmarczyka i Witka Dąbrowskiego w kwietniu 2015 i była to pierwsza w ogóle odnotowana na wyspie wspinaczka. Zobacz raport The Alpinist Magazine tutaj

Toimasz Klimczak na wyciągu M6+ drogi starless Spur

Tomasz Klimczak na wyciągu M6+ drogi Starless Spur

Uløya oferuje ściany 3 kotłów

Największe w kotle jeziora Isvannet – do 500m wysokości, kulminujące w szczycie Uløytinden 1116m. Największą formacja jest centralny filar z trudną kopułą szczytową, ok 550 m wysoki. Ścianę przecinają liczne kuluary, częściowo lodowe.

Kocioł Isvannet z Filarem Centralnym Uloytinden

Mniejsze, ale dużo stromsze i poważniejsze, wschodnie ściany w górnym piętrze kotła Blåvannet – ok. 300m wysokie, ale groźnie wyglądające. Prowadzą na szczyt Blåtinden 1142m.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Kocioł Blåvannet

Północne ściany Blåtinden spadające do kociołka z niewielkim jeziorem. Ok. 300m wysokie, ale mniej strome od wschodnich.

Obydwa główne kotły posiadają liczne lodospady. Dwa największe zgrupowania to górne piętro kotła Blåvannet oraz górne piętro Isvannet. Lodospady sięgają kilkudziesięciu metrów i stopnia WI6. Bariera skalna kotła Isvannet tworzy liczne możliwości dróg drytoolowych z wyjściem w kurtyny lodowe – wciąż czekające na swoich pogromców.

Poniżej kotłów znajdują się liczne ściany i ścianki treningowe – od kilkusetmetrowych żeber Saeteraksli po niewielkie uskoki idealne dla dróg DT. Z pewnością będziemy je stopniowo ubezpieczać.

dyr6_

Pierwsze przejście Lodospadu Isvannet

Kocioł Isvannet

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Lodospady nad Isvannet

toping_

Pod wierzchołkiem Blåtinden

blatinden_